Jak liczymy? Założenia kalkulatora
BMI to masa ciała w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach.
Kategorie przyjmujemy za WHO: niedowaga poniżej 18,5; masa prawidłowa 18,5–24,9;
nadwaga 25–29,9; otyłość I stopnia 30–34,9; II stopnia 35–39,9; III stopnia 40 i więcej.
Zapotrzebowanie liczymy wzorem Mifflina-St Jeora: 10 × masa (kg) + 6,25 × wzrost (cm)
− 5 × wiek + 5 dla mężczyzn lub − 161 dla kobiet. Wynik to podstawowa przemiana materii
(BMR), czyli energia potrzebna na utrzymanie funkcji życiowych w spoczynku. Mnożymy ją
przez współczynnik aktywności (od 1,2 przy trybie siedzącym do 1,9 przy sporcie
wyczynowym), otrzymując całkowite zapotrzebowanie dobowe.
Deficyt wyliczamy z założenia, że kilogram tkanki tłuszczowej odpowiada około 7000 kcal.
Tempo 0,5 kg tygodniowo oznacza więc deficyt około 500 kcal dziennie. Kaloryczności nie
obniżamy poniżej 1200 kcal u kobiet i 1500 kcal u mężczyzn — poniżej tych wartości trudno
pokryć zapotrzebowanie na białko, witaminy i składniki mineralne, a taka dieta powinna
przebiegać pod nadzorem.
Wskaźnik talia/wzrost (WHtR) to obwód talii podzielony przez wzrost. Wartość 0,5 i wyższa
wiąże się z podwyższonym ryzykiem kardiometabolicznym, niezależnie od BMI — dlatego warto
go znać zwłaszcza przy wyniku BMI w okolicach normy.
Ograniczenia: BMI nie rozróżnia masy mięśniowej od tkanki tłuszczowej, więc u osób bardzo
umięśnionych bywa zawyżone, a u osób starszych z małą masą mięśniową — myląco niskie.
Kalkulator nie jest przeznaczony dla kobiet w ciąży i karmiących, osób poniżej 18. roku
życia ani osób z zaburzeniami odżywiania. Jest to narzędzie informacyjne: nie stawia
rozpoznania i nie kwalifikuje do leczenia. O wskazaniach, ewentualnej farmakoterapii
i bezpiecznym tempie redukcji decyduje lekarz po ocenie medycznej.